dinsdag 2 juni 2020 | Home | Bestenlijsten | Bestenlijsten NL | Calculators | Nieuws | Records | Uitslagen | VZA Ranglijsten | Weer |
 
 

Comeback van John Vermeule in 1993?


donderdag 16 april 2020 - Auteur/Bron: Eddie Pekaar

Bij het zoeken naar krantenverslagen betreffende de Zeeuwse records van John Vermeule in krantenbankzeeland, stuitte ik uiteraard ook op andere lezenswaardige stukken. Na het lezen van meerdere interviews en verslagen werd duidelijk, dat 1989 en in mindere mate 1993, zijn succesvolste jaren waren. Althans, als de prestaties op de marathon, zijn hoofddoel, als maatstaf worden genomen.

En hoewel ik uiteraard wist dat John Vermeule een tijdlang tot de Nederlandse top op de lange afstand heeft behoord, was het toch enigszins verrassend te lezen dat hij in de tussenliggende jaren de nodige tegenslag kreeg te verduren. Met als pijnlijk resultaat dat na de ontgoocheling van 1988, toen hij Seoel op vier tellen miste, en ondanks een trainerswissel in 1991, ook de Olympische Spelen van 1992 in Barcelona aan zijn neus voorbij ging. Al was de pijn daarvan een stuk minder, omdat hij in Rotterdam, na een ongelukkige race met slecht haaswerk met 2.14.03 behoorlijk verwijderd bleef van de limiet van 2.11.30.

In 1993 wekte hij in aanloop naar de Rotterdam marathon hoge verwachtingen met een PR en Zeeuws record van 1.01.54 op de halve marathon in de CPC loop. Hoewel hij onder slechte weersomstandigheden in Rotterdam een indrukwekkende slotfase liep, waarbij hij Marti ten Kate achterhaalde en op vijf seconden van Bert van Vlaanderen strandde, waardoor hij geen Nederlands Kampioen Marathon werd, was zijn 2.13.22 uiteindelijk toch een tegenvaller. Later dat jaar in Eindhoven liep hij met 2.13.08 iets sneller, maar kreeg hij na het uitstappen van haas Tessema na 30 km, geen enkele steun van zijn metgezellen, die hem in de slotkilometers, toen zijn kruit verschoten bleek, alsnog voorbij snelden.

John Vermeule toont topvorm voor Rotterdam in CPC Loop

Keniaan Benson Masya maakt faam waar in City-Pier-City-loop

PZC van 5 april 1993

DEN HAAG (GPD) Bij afwezigheid van Bert van Vlaanderen (trainingskamp in Lanzarote) en Marti ten Kate (afgezegd wegens griep) moest John Vermeule zaterdag de Nederlandse eer hoog houden in de City-Pier-City-loop in Den Haag. Hij deed dat met overtuiging. De Zeeuw voerde met opgeheven hoofd het peloton van de verliezers aan.

Achter een ongenaakbaar Keniaans duo legde hij beslag op de derde plaats in een persoonlijk record van 1.01.54. Zijn beste tijd dateerde alweer van vijf jaar geleden: 1.02.20. De machine-bankwerker rekende in de slotfase fraai af met zijn mede-achtervolgers Tessema en Sammy Maritim, die zich en passant verzekerde van de eindzege - en acht mille - in het Pickwick Run Classic Circuit. Vermeule werd met een derde plek de beste Nederlander in het klassement. 

Twee weken voor de Rotterdam Marathon lijkt John Vermeule (31) er beter voor te staan dan ooit. Na een lange periode van blessures en tegenslag is hij onder leiding van zijn nieuwe trainer Ed Sligchers duidelijk opgebloeid. De immer bescheiden atleet zegt niet zoveel anders te werken, maar wel gecontroleerder. „Vroeger ging ik bij intensieve trainingen gemakkelijk over de schreef. Nu ik met een hartslagmeter train weet ik precies tot hoever ik kan gaan." 

Geen spijt

Natuurlijk heeft hij de laatste tijd wel eens gedacht: ik had het eerder moeten doen. Maar spijt, nee dat niet. „Ik heb zo'n twaalf jaar samengewerkt met Trijnie Smeenge. Het is altijd goed gegaan, er was weinig reden om te switchen. Bovendien is het moeilijk om na zo'n lange tijd te zeggen; tabe, je wordt bedankt voor de moeite.

In tegenstelling tot Van Vlaanderen en Ten Kate (vertrekt vandaag naar Oostenrijk) maakt Vermeule de voorbereiding op 'Rotterdam' af in eigen omgeving. ,,Als het heel slecht weer was geweest. had ik wellicht ook voor een stage in het buitenland gekozen. Maar ik blijf liever thuis. Ik heb een vrouw en twee kinderen. Het geeft zo'n rompslomp om met de hele bups voor een week of tien dagen te verkassen. Dan ben je meer met de reis en het verblijf bezig dan met het trainingskamp."

Vermeule hoopt zich in Rotterdam te kwalificeren voor het wereldkampioenschap in Stuttgart. Hij vertrekt dan ook op een 'voorzichtig' schema van 2.12. „Ik heb begrepen dat Bert van Vlaanderen gokt op een tijd van 2.10. Dat kan hij doen. Hij heeft niets te verliezen. Hij is al in het bezit van een WK-ticket. Ik kan me geen bokkensprongen permitteren. Ik zal toch meer op zeker moeten lopen.

De Keniaan Benson Masya, wereldkampioen op de halve marathon, had de City-Pier-City-Loop uitgekozen voor een stunt op zijn favoriete afstand. De nummer twee van vorig jaar wilde op het gedeeltelijk vernieuwde traject als eerste de ruim 21 km binnen het uur afleggen. Weliswaar was zijn landgenoot Sammy Lelei hem onlangs in Lissabon voorgegaan, maar die supersnelle primeur (59.24 minuten) kwam niet in aanmerking voor de recordboeken omdat het parkoers grotendeels omlaag voerde.

De enige die in het spoor van Benson Masya kon blijven was zijn tot deze wedstrijd volslagen onbekende huisgenoot, vriend en trainingsmaatje Zablon Miano. In eigen land een modale 1500 meter-loper, die zich nu heeft toegelegd op de lange afstanden en in Den Haag debuteerde op de halve marathon. 

Het duo raffelde de eerste 5 kilometer af in een onwaarschijnlijk rappe tijd van 13.42 minuten, had na 10 km (28.00) nog steeds uitzicht op een wereldrecord. maar viel in het derde kwart ver terug. In die fase kon ook de dappere Miano (26) het straffe tempo van zijn kompaan niet meer volgen. Masya soleerde tussen de tienduizenden toeschouwers op superieure wijze naar de overwinning in 1.00.24 uur. Daarmee evenaarde hij zijn persoonlijke toptijd en verbrijzelde hij het oude parkoersrecord van Marti ten Kate: 1.01.34 uit 1989.

De uitslag van de CPC-loop, een halve marathon:

Mannen: 1. Masya (Ken) 1.00.24, 2. Miano (Ken) 1.00.50. 3. Vermeule (Ned) 1.01.54, 4. Tessema (Eti) 1.01.55, 5. Maritim (Ken) 1.01.58, 6. Ngunzu (Ken) 1.02.40, 7. Qamunga (Tan) 1.02.45, 8. Green (GrBr) 1.02.48, 9. Lopes (Por) 1.02.57, 10. Stigter (Ned) 1.02.59, 13. Dirks (Ned) 1.03.09, 14. Tesacek (Tsj) 1.04.08. 15. Mozgovoi (Rus) 1.04.25 

Vrouwen: 1. De Reuck (ZAfr) 1.10.50, 2. Beurskens (Ned) 1.12.30, 3. Soeltanova (Rus) 1.12.50, 4. Sutton (GBr) 1.13.32, 5. Dyer (GBr) 1.13.48, 6. Freriks (Ned) 1.14.31, 8. Aanen (Ned) 1.16.57, 10. Rusman (Ned) 1.19.04.

John Vermeule: gelijkmatigheid als kenmerk

door Cees Olsthoorn, PZC 16 april 1993

John Vermeule is terug van weggeweest. Na drie 'verloren' marathonjaren is de Zeeuwse atleet weer opgebloeid. Met dank aan Ed Sligchers. Zijn nieuwe trainer sinds vijftien maanden heeft hem nieuwe impulsen gegeven. Vermeule draaft weer als in zijn beste dagen. Onlangs verbeterde hij in de City-Pier-City-Loop zelfs zijn persoonlijk record op de halve marathon, dat dateerde van 1988. Het was een goede generale voor de Rotterdam Marathon, waarin Vermeule samen met Marti ten Kate op jacht gaat naar de WK-limiet van 2.12.30 uur. 

Trainer geeft Middelburger nieuwe impulsen 

Marnix is een opgewonden standje. De boxer van de familie Vermeule verbaast je met de meest gekke bokkensprongen. Het maffe beest bruist van energie. Hij weet van geen ophouden, vindt het prachtig om z'n kunsten te vertonen. Marnix heeft niets gemeen met John. Zo extrovert als de hond is, zo introvert is zijn baas. Vermeule is geen man van uitspattingen. Hij is rustig, ingetogen, vaak zelfs een beetje terughoudend. Gelijkmatigheid is zijn kenmerk. Daarom voelt de Zeeuwse atleet zich waarschijnlijk zo thuis op de marathon. In zo'n wedstrijd worden vreemde capriolen genadeloos afgestraft en regeren de lopers met de grootste regelmaat. 

Zijn gelijkmatigheid ten spijt, presteerde John Vermeule (31) de afgelopen jaren vooral ondermaats op de klassieke afstand. De vraag wanneer hij voor het laatst een echt lekkere marathon heeft gelopen, beantwoordt hij met een zuinige grijns. „Dat is lang geleden. In '89 in Maassluis. Won ik in 2.12.22 uur." 

Desillusie

Dat persoonlijk record staat nog steeds, want na de doorbraak volgde een lange periode van kommer en kwel. In zijn ijver om zich te bewijzen liep hij zich een seizoen later bijna letterlijk over de kop. Nadat het EK in Split in een desillusie was geëindigd (gestruikeld over een tafeltje) en de 'revanche' in Eindhoven in de hitte was gesmoord, raakte hij geblesseerd. Vijf marathons in twaalf maanden hadden hun tol geëist. „Het heeft me alles bij elkaar een jaar gekost voordat ik weer helemaal fit was." 

John Vermeule bleef optimistisch onder alle tegenslag. „Nee, ik heb de moed nooit opgegeven," klinkt het resoluut. „Ik heb me altijd voorgehouden dat er weer betere tijden zouden aanbreken, Het is wel een goede les voor mij geweest. Anderen hadden me gewaarschuwd dat ik te veel hooi op mijn vork nam. Maar ik wilde zo ontzettend graag laten zien wat ik in m'n mars had.

In die periode raakte Vermeule ook doordrongen van de noodzaak om eens van trainer te wisselen. Eindelijk bezweek hij voor de aandrang van anderen, en met name zijn echtgenote Jacqueline. Zij had hem al zo vaak voorgehouden dat het hoogste tijd was om een nieuwe richting in te slaan. Tenslotte stelde de samenwerking met Trijnie Smeenge de laatste jaren bitter weinig meer voor. De oud-marathonloopster deponeerde de schema's in de brievenbus en daarmee hield haar begeleidende taak wel zo'n beetje op.

Waardeloos

Mevrouw Vermeule: Ik heb keihard gesteld: je moet bij haar weg. Zo kom je geen stap verder. In zijn hart was John het wel met mij eens. Maar hij is geen type om te zeggen: zo kan het niet langer, ik ga weg. Het heeft een hele tijd geduurd voordat hij mijn woorden ter harte nam. John IJzerman, de sportarts, heeft het laatste zetje gegeven. Hij trok John uiteindelijk over de streep en bracht hem in oktober '91 in contact met Ed Sligchers."

„IJzerman had me een paar seizoenen eerder al aangeraden om een nieuwe trainer te zoeken," voegt John Vermeule er schoorvoetend aan toe. „Maar ik ben iemand van: wat ik heb, houd ik het liefst vast. Ik heb ruim twaalf jaar met Trijnie gewerkt. Je krijgt een band met elkaar. Dan vind ik het verdraaid moeilijk om te kappen, om te te zeggen het is over en uit. Zo is mijn karakter nou eenmaal." 

„Ja, als sporter heb ik mezelf te kort gedaan," knikt hij na een lange stilte. „Maar daar denk je op dat moment niet aan. Het heeft misschien ook een beetje met eigenwijsheid te maken. Je loopt met oogkleppen op. Je weet dat het beter is om te switchen, maar je zoekt allerlei excuses om die beslissing zo lang mogelijk uit te stellen. Nu besef ik pas dat mijn ontwikkeling een paar jaar heeft stilgestaan. Dat ik de knoop veel eerder had moeten doorhakken."

Nieuwe impulsen

Na drie 'verloren' marathonjaren is John Vermeule dit seizoen weer opgebloeid. Met dank aan Ed Sligchers, de man die hem nieuwe impulsen gaf. „Hij heeft me met de neus op de feiten gedrukt. Ik realiseer me nu dat ik vroeger te eenzijdig heb getraind. In wezen deed ik weinig anders dan kilometers maken. Met Ed train ik evenwichtiger en gecontroleerder. Ik ga de deur niet uit zonder hartslagmeter. Dat ding had ik al een hele poos in de kast liggen. Ik gebruikte 'm echter nooit. Soms deed ik om naar de baan. Om te kijken hoe hoog mijn hartslag opliep. Maar daar is zo'n apparaat niet voor. Ja, ik kende het begrip omslagpunt, alleen deed ik er niks mee."

Vermeule heeft de draad opgepikt die hij destijds, na Maassluis, was kwijt geraakt. Het vertrouwen is terug, het goeie gevoel ook. Hij maakt weer progressie, durft zelfs weer te spreken van een tijd van 2.10, of in ieder geval laag in de 2.11. In Rotterdam vertrekt hij op een schema van 2.12, een halve minuut onder de WK-limiet.

In tegenstelling tot de Nederlandse favoriet Bert van Vlaanderen en Marti ten Kate sloot John Vermeule zijn voorbereiding niet af met een stage in het buitenland. De even nuchtere als bescheiden Zeeuw koos traditiegetrouw voor een vertrouwde afronding in eigen omgeving. En dus combineerde hij ook deze week nog zijn laatste trainingen met zijn werk achter de machinebank bij een scheepswerf. Alleen vrijdag nam hij een snipperdag.

Bloednerveus

„Hier voel ik me het beste bij," benadrukt Vermeule. "Ik heb ooit een week vrij genomen voor de Rotterdam Marathon, maar het ging echt niet beter. Ik wist met mezelf geen raad. 1k liep de hele tijd aan de wedstrijd te denken. Ik werd er bloednerveus van. Nee, voor mij is het werk een mooie afleiding. De laatste twee dagen heb ik al moeite genoeg om me te ontspannen." Gezin, werk en sport ziet hij als een soort drie-eenheid. Hij heeft geen tijd voor andere bezigheden, geen behoefte ook. „Wanneer ik voor het laatst naar de bioscoop ben geweest?" Hij veert zo waar een keertje op. ,Ha, ha, dat is heel lang geleden. Ik denk dat ik toen nog verkering had met Jacqueline. Nee, die dingen mis ik niet. Jac ook niet, ik hoor haar er tenminste nooit over klagen." 

Wie John Vermeule zegt, zegt hardlopen. Daar heeft hij zijn ziel en zaligheid in gestoken. Hij zou absoluut nog niet zonder kunnen. Van sleur of eentonigheid heeft hij geen last. Als hij per jaar anderhalve week niet loopt, is het veel. Voor hem geldt: een dag niet gelopen is een dag niet geleefd. Marnix blaft, John zwijgt.

Werkpaard John Vermeule wil in marathon van Rotterdam goede vorm omzetten in WK-deelname

Stijl? Belangrijk is dat het hard gaat

door Eddy van der Beek, De Stem, 17 april 1993

Marathonloper John Vermeule heeft zich voor dit jaar één doel gesteld: deelname aan het wereldkampioenschap in Stuttgart. „En niet als toerist". Morgen, zondag, kan de atleet uit Middelburg tijdens de marathon Rotterdam een ticket verdienen voor de mondiale titelstrijd, die in augustus wordt gehouden. De 31-jarige dient aan de gestelde A-limiet van 2.12.30 te voldoen of de aan 'Rotterdam' gekoppelde nationale marathontitel te veroveren. 

Middelburg - John Vermeule is in vorm. Onlangs liep hij tijdens City-Pier-Ciy-loop achter de twee Kenianen Masya en Miano naar een fraaie derde plaats. Zijn tijd onderstreepte het gegeven, dat Vermeule een goede periode doormaakt. Met 1.01.54 bleef hij 22 seconden onder zijn persoonlijke toptijd op de halve marathon. In de voorbereiding op de marathon van Rotterdam bleek de CPC-loop een ideaal meetpunt. Vermeule blaakt van zelfvertrouwen. Dat is wel eens anders geweest bij de lange afstandsloper, die in 1986 te Maassluis op de marathon debuteerde.

Het werkpaard pakte regelmatig een overwinning mee, maar moest ook vaak op grote, beslissende momenten afhaken. Vermeule kreeg in het wereldje de naam van wisselvallige atleet, een etiket dat hij verafschuwde. Naast een reeks van blessures leek ook een andere handicap hem uit de race naar de hoofdprijzen te houden. Vermeule wist niet altijd raad met de spanning rond wedstrijden en blies zichzelf regelmatig op. 

Maar dat is alweer een tijdje geleden," weert de loper af, als hij met deze woorden wordt geconfronteerd. „Ik relativeer nu meer dan een aantal jaren terug. Probeer me niet blind te staren op de marathon. Ik heb ook nog een vrouw en twee kinderen. Die zijn zeer belangrijk voor me."

Tien à twaalf weken geleden begon voor John Vermeule de voorbereiding op de Rotterdam marathon. In de zwaarste weken legde hij zo'n 220 kilometer af. De Middelburger ging eenmaal op stage in Oostenrijk, volgde een krachttrainingsprogramma, nam deel aan een paar veldcrossjes en liep naar een derde plaats in de eindrangschikking van het Pick-Wick-circuit.

In die afgelopen periode was Vermeule een week verkouden, voor de rest kende hij geen tegenslagen. „Ik voel me goed, zie nergens tegenop," klinkt het zelfverzekerd. „Zondag in Rotterdam moet ik gewoon rustig blijven. Niet te hard van stapel lopen.

Zoals bij bijna alle marathonlopers zal het zondag rond het 30-35-kilometerpunt zwaar worden. Dat is altijd het moeilijkste deel van de marathon, waar je zo goed mogelijk doorheen moet zien te komen. Verder ben je natuurlijk afhankelijk van de omstandigheden. De wind, de temperatuur. Een graad of tien is voor mij het gunstigst. Ach, de marathon blijft een verhaal apart. Onderweg kan zoveel gebeuren."

„In een week voor een marathon als die van Rotterdam voel ik de spanning nog niet. Dat gevoel komt eigenlijk pas op de wedstrijddag. Voor mij is het zaak die spanning zoveel mogelijk in positieve dingen om te zetten. In een week voor een marathon doe ik niet echt veel. Ik laad de accu op met koolhydraten, train vrij licht. Pas in de wedstrijd ben ik met de strijd bezig. Nee, ik denk dan nergens aan. Hou alleen de tijd en mijn tegenstanders in de gaten. Probeer zo ontspannen en onbevangen mogelijk te lopen." 

Aanpassingen 

Een trainerswissel in 1991 pakte goed uit voor John Vermeule, die in dat jaar min of meer een nieuwe start maakte. Na twaalf seizoenen nam Ed Sligchers de plaats in van Trijnie Smeenge. 

Vermeule voelde dat zijn prestaties stagneerden en op voorspraak van zijn vrouw alsmede sportarts John IJzerman koos hij voor een nieuwe trainer. Slighers koos voor kleine aanpassingen in de schema's van Vermeule en die werkten stimulerend. Vermeule gebruikt een hartslagmeter om het effect van zijn looptrainingen groter te maken. De Zeeuw doet meer aan krachttraining en neemt ook wat meer rust. 

„Ach, zo verschrikkelijk veel is er in mijn trainingsaanpak nou ook weer niet veranderd," zegt John Vermeule, regerend Nederlands kampioen op de tien kilometer. „Misschien was ik gewoon toe aan een nieuwe uitdaging. Op die halve marathons ging het best lekker en daardoor ben ik toen mogelijk een beetje in slaap gesust. Ik had een duidelijke keuze gemaakt voor de hele marathon, maar verzuimde eigenlijk optimaal te presteren. Had toentertijd misschien ook wat te weinig inhoud. Overigens, het bericht van die trainerswissel kwam te vroeg in de krant. Dat was wel vervelend ja. Zeker voor Trijnie Smeenge." 

John Vermeule voldeed vorig jaar samen met zijn WK-concurrenten Marti ten Kate, Tonnie Dirks en Jan van Rijthoven al aan de internationale limiet van 2.16 voor 'Stuttgart'. Bert van Vlaanderen, vijftiende op de Spelen van Barcelona, is reeds voorgeselecteerd voor de strijd in Zuid-Duitsland. De Nederlandse titelverdediger vertrekt morgen in Rotterdam op een schema van 2.10. Tonnie Dirks, terugkerend van een zware achillespeesblessure, is in de Maasstad niet van de partij.

Vermeule: Ik loop in principe mijn eigen race, maar misschien kom ik Bert van Vlaanderen onderweg wel tegen. Bij hem kan het ook wel eens fout gaan, toch? Bovendien is het verschil tussen ons geringer geworden, vind ik. Bert zou gezegd hebben dat hij mij de Nederlandse titel gunt als we in de slotfase bij elkaar lopen. Leuk natuurlijk, maar ik hoop dat hij zich dan die woorden nog kan herinneren. Ik ben op de laatste kilometers in ieder geval niet meer in staat hem op zijn afspraak te wijzen." 

Tevreden

In tegenstelling tot veel andere zogenaamde topsporters in Nederland is John Vermeule tevreden over de manier waarop hij zijn sport kan bedrijven. De atleet klaagt niet over het gemis aan faciliteiten, gebrek aan geld of een slechte (maatschappelijke) begeleiding. Hij wisselt zijn wedstrijden en trainingen af met een 32-urige werkweek. Die combinatie bevalt hem prima. „Ik vind het zo gemakkelijk om je te verschuilen achter een gebrek aan faciliteiten of geld, vindt Vermeule. „Natuurlijk kan ik de situatie van andere sporters niet helemaal inschatten, maar wil je iets bereiken dan moet het toch uit jezelf komen. 

Werk betekent voor mij afleiding, al moet ik er onmiddellijk aan toevoegen dat een baan natuurlijk ook noodzakelijk is om mijn gezin te kunnen onderhouden. Van mijn werkgever krijg ik gelukkig alle medewerking om sport op dit niveau te beoefenen. Rond grote evenementen kan er altijd wel wat worden geschoven. Zoals ik al eerder zei, mijn baan zie ik als een welkome afwisseling. Ik zou niet alleen met lopen bezig kunnen zijn. Het trainen voor een marathon is toch vrij geestdodend en nog meer trainen kan gewoon niet. Dan zou ik overbelast raken." 

Kracht

In het marathonpeloton heb je werkpaarden en stilisten, John Vermeule behoort tot de eerste categorie. Dat weet hij en daar zit hij ook niet mee. Voor Vermeule geldt dat hij zijn kracht op een juiste manier moet doseren. Hij zegt: „Bert van Vlaanderen is een stilist, mooi om naar te kijken. Ik schijn nogal te bewegen met mijn bovenlichaam, dat oogt zwoegend. Tja, stijl … Belangrijk is dat je hard gaat, dat je toch steeds weer probeert die tijd sneller te krijgen of je tegenstanders te kloppen. Die Japanner Taniguchi trekt een beetje met zijn hoofd als ie loopt. Zo heeft iedereen wat. En dan die Afrikanen, die rausen er gewoon op los. Maar hard dat ze gaan, niet te geloven.

John Vermeule brandt los in slotfase marathon Rotterdam

Middelburgse atleet maakt indruk, maar komt te kort voor titel

Edith Ramakers, PZC van 19 April 1993 

ROTTERDAM - John Vermeule heeft bij de dertiende editie van de Rotterdam Marathon waarschijnlijk de laatste tien kilometer het snelst afgelegd van alle atleten. De ontketende Middelburger (31) passeerde in de slotfase de ene na de andere uitgebluste topper voor wie de kilometers in een storm- en regenachtig Rotterdam hun tol hadden geëist. Voor Vermeule had de marathon weliswaar ook niet veel langer mogen duren, maar hij had zijn krachten voorbeeldig gedoseerd. Zijn inhaalrace werd beloond met een tijd van 2.13.22, waarmee hij zevende werd en op vijf seconden achter Bert van Vlaanderen als tweede Nederlander finishte.

De zege ging naar de Mexicaan Dionicio Ceron, die in 1991 al tweede werd achter Robert de Castello. Willie Mtolo, de Zuid-Afrikaanse winnaar van de marathon van New York 1992, was de favoriet voor Rotterdam. De 28-jarige Zulu eindigde in zijn tweede optreden in Nederland, na de winst van vorig jaar juni in de marathon van Enschede, als vierde.

Mtolo had waarschijnlijk ook last van de barre weersomstandigheden in Rotterdam. Evenals de Mexicaanse winnaar Ceron, die vorig jaar naar een persoonlijk record van 2.08.36 snelde. In Rotterdam reikte hij gisteren tot 2.11.06. 

Eindschot

In dat beeld krijgt de prestatie van John Vermeule meer reliëf. Ook al griste Bert van Vlaanderen de nationale titel net voor zijn neus weg. Vermeule maakte indruk met zijn eindschot. Hij liet iedereen versteld staan, waardoor de keuzeheren van de atletiekunie hem na gisteren niet meer kunnen passeren voor het wereldkampioenschap in Stuttgart. "Als John nu nog niet het WK mag, dan breekt de pleuris uit. Voor een marathon kun je geen limiet voorschrijven. John heeft in dit barre weer een wereldprestatie geleverd", zei Roelof Veld, ooit zelf een begenadigd marathonloper, die John Vermeule gisteren vanaf de motor begeleidde.

Vermeule miste de limiet van 2.12.00 voor het WK, dat in augustus wordt gehouden. "Ik ben ook weggegaan op 2.12.00, maar halverwege wist ik dat die tijd er niet inzat", reageerde Vermeule. "Als het een zonnige dag was geweest, zou ik beslist een snellere tijd hebben gelopen."

Niet te houden

Vermeule treurde niet om de gemiste kans. Hij was gelukkig, omdat zijn groeiende vorm nu eens in een sterke eindklassering tot uitdrukking kwam. Enkele waken geleden, tijdens de City-Pier-City, bracht hij zijn persoonlijk record op de halve marathon op 1.01.54. En gisteren glunderde hij samen met zijn trainer Ed Sligchers opnieuw.

"John is de laatste tijd niet te houden. Woensdag hebben we voor de laatste keer getraind voor de marathon. Hij zei toen: Ed, zal ik op een tijd van 2.11.00 weggaan. Dat was voor mij het bewijs dat John in topvorm verkeerd”.

Slighers had Roelof Veld op het hart gedrukt Vermeule tijdens de race in bedwang te houden. "Als hij aan de start staat, wil hij zo snel mogelijk vertrekken. Met die snelle toppers was het gevaar te groot dat hij zich dan over de kop zou lopen." Teammanager Roelof Veld had moeite Vermeule tijdens de race tot kalmte te manen. De in het dagelijks leven zo rustige Zeeuw wilde na 21 kilometer, toen de twee hazen uit de wedstrijd stapten, direct voluit doorgaan. 

Geduld

Maar Veld schreeuwde hem toe: "Waag het niet nu te versnellen. B1ijf dit tempo lopen." Het is te verklaren dat John Vermeule onrustig werd, want halverwege de koers lag hij in een troosteloze dertigste positie. Zijn tijd van 1.06.14 gaf hem echter steun en hij kon zijn geduld bewaren. 

Vanaf het moment dat de hazen de wedstrijd verlieten, moest Vermeule zijn eigen race bepalen. "Ik heb de laatste vijftien kilometer helemaal alleen gelopen. Dat was een beproeving, want juist het laatste stuk hadden we wind tegen." 

Vermeule stortte niet in, maar veerde juist op. Hij passeerde een handvol atleten alsof ze stilstonden. Ook Marti ten Kate, die zijn snelle opening met een inzinking moest bekopen. Vermeule had die fout niet gemaakt: "De laatste kilometers kreeg ik vleugels. Een heerlijk gevoel was dat." 

Op de hielen

Met nog vijf kilometer te gaan, schreeuwde Roelof Veld hem toe: "De dood of de gladiolen." Vermeule versnelde en bestormde de Willemsbrug op het moment dat Van Vlaanderen 1.30 minuut voor hem lag. Hij verdiende het zijn ongelooflijke opmars beloond te zien met een nationale titel. Maar zo ver kwam het net niet. Op de Coolsingel, met de finish in zicht, kreeg Van Vlaanderen te horen dat Vermeule hem op de hielen zat. Van Vlaanderen vertrok zijn gezicht tot een grimas om met een laatste krachtsinspanning Vermeule met vijf seconden voor te blijven. 

De nuchtere Vermeule wenste niet te filosoferen over een andere ontknoping. "Ik weet ook niet wat er gebeurd zou zijn als de marathon vandaag 42 kilometer en 295 meter ver was geweest. "Ik heb me volledig gegeven en ik denk dat ik de wedstrijd niet beter had kunnen indelen"

Vermeule knapt in Eindhoven vuile werk op, maar haalt richttijd EK net niet

Salmi wint tweede marathon in een week tijd

van onze verslaggeefster Edith Ramakers uit PZC van 11 oktober 1993

EINDHOVEN - Acht seconden vergalden het plezier van John Vermeule bij de tiende marathon van Eindhoven. Die luttele tellen of die paar passen op 42 kilometer en 195 meter braken de Middelburger (31) gisteren op. De richttijd voor het EK'94 in Helsinki (2.13.00) miste hij op een haar.

Vermeule treurde er om, maar realiseerde zich snel dat het een richttijd en geen limiet is. "Ik was de enige die voor een snelle tijd liep. De anderen loerden op een goede plaats, weigerden de kop te nemen. Daardoor kwam ik die paar seconden boven de 2.13.00 uit." Winnaar werd Mohamed Salmi in het parcoursrecord van 2.12.47 en bij de vrouwen eiste Liesbeth van Ast van atletiekvereniging Delta Sport de zege op in de persoonlijke recordtijd van 2.40.57.

De vierde plaats was bijzaak voor Vermeule. Hij ging van meet af aan voluit, voelde de acht en later de drie achtervolgers in zijn kielzog, maar ging in zijn typische licht schokkende tred recht op het doel af. Tot het dertig kilometerpunt leek er geen vuiltje aan de lucht. Hij hield zich voorbeeldig aan het schema onder 2.13.00 en snel zou hij zich bij Marti ten Kate (2.12.39 in Amsterdam), Bert van Vlaanderen (door brons op het WK in Stuttgart) en Tony Dirks (2.12.27 in Amsterdam) scharen. Dat trio is al zeker van het EK'94.

De trein

Maar toen na dertig kilometer de 'haas' Getaneh Tessema er de brui aan gaf, haperde de trein van het leidende kwartet. Vanaf de vlakte bij vliegveld Welschap weigerden Simon Qamunga, Vladimir Kotov en Mohamed Salmi de kop te nemen. John Vermeule keek om, maar besefte dat hij niet meer op steun van de anderen kon rekenen.

"Tussen de dertig en veertig kilometer heb ik aan de leiding gelopen. Ik kon geen tactische race lopen, maar als je met vier man vooruit bent, mag je toch verwachten dat iemand met mij het vuile werk opknapt. Ik was de enige die de verantwoordelijkheid op zich nam om het tempo hoog te houden."

Mohamed Salmi uit Algerije profiteerde het meest van het sleurwerk van Vermeule en en passant stelde de 29-jarige atleet weer eens de wetten van de natuur aan de kaak. Salmi won drie jaar geleden de Westlandmarathon in Maassluis zonder een druppel te drinken omdat hij als gelovig Moslim zich aan de Ramadan wilde houden. Nu zegevierde hij voor de tweede keer binnen acht dagen en verbeterde hij beide keren zijn persoonlijke record. In Lyon eiste hij met 2.13,09 de winst op en in Eindhoven dook hij voor de eerste keer in zijn loopbaan onder de 2 uur en 13 minuten: 2.12.47.

Vermeule volbracht dit jaar twee marathons tot een goed einde. In Rotterdam eindigde hij in april na de snelste slotkilometers op een zevende plaats in 2.13.22. Sinds Rotterdam vreest iedereen dan ook zijn eindschot, maar in Eindhoven viel hij na veertig kilometer zowat stil en kwam hij later bijna brakend over de finish. Hij had diep moeten gaan. "Het is vreselijk om zo lang het tempo aan te geven. Ik geloof wel dat ik dit jaar heb laten zien dat ik voor het EK in aanmerking kom. Als de KNAU een team van vijf personen naar Helsinki stuurt, hoor ik gewoon bij de top vier."

Bondscoach Matty de Vught vertrouwde Vermeule toe: "Voor mij zit je in de ploeg voor het EK." De Vught heeft voor de resterende plaats zes lopers op het oog: Aart Stigter, Gerard Kappert, Michel de Maat, Jan van Rijthoven, Jos Sasse en Rene Stam. Voor dat groepje geldt dat een tijd beneden de 2.16.00 moet worden gelopen.

In Eindhoven nam Vermeule in elk geval revanche voor zijn teleurstellende marathon op het WK in augustus te Stuttgart, waarin hij halverwege afhaakte. Aan die wedstrijd heb ik vandaag geen moment gedacht. Dat is zinloos. Het heeft toch ook geen zin om je nu af te vragen of ik beter in Amsterdam had kunnen lopen, dan hier in Eindhoven." 

Sepp Vermeulen (33) van atletiekvereniging Scheldesport begroette zijn zeventiende plaats in Eindhoven met een kreet van blijdschap. De pupil van Patrick Suy kreeg in de aanloop naar Eindhoven enkele teleurstellingen te verwerken. In Wolphaartsdijk presteerde hij onder zijn niveau en in de van Dam tot Dam loop viel hij door maagklachten uit. Gisteren bracht hij zijn persoonlijk record op 2.22.36. "Binnen een jaar duikt hij onder de 2.20.00", verzekerde Patrick Suy. 

Liesbeth van Ast (33) van atletiekvereniging Delta Sport verbaasde zichzelf met de persoonlijk recordtijd van 2.40.57. De lichtvoetige atlete uit Melissant debuteerde in april op de marathon van Rotterdam met 2.50.00. "Dit is mijn eerste grote overwinning. Ik geloof dat ik nog sneller kan. Vandaag was ik angstig omdat mijn hartslagmeter 170 slagen per minuut aangaf. Ik mag op ten hoogste 168 slagen per minuut lopen. Op een gegeven moment besloot ik daar niet meer aan te denken en gewoon door te gaan. Ik voel me nu kiplekker, dus waarom zal ik me druk maken."

Harde leerschool John Vermeule, maar Barcelona roept

Edith Ramakers, PZC van 4 april 1992

John Vermeule kwam in 1988 vier seconden tekort op een afstand van 42 kilometer en 195 meter voor uitzending naar de Olympische Spelen. Marti ten Kate haalde de limiet van 2.12.00, waarmee zijn verkiezing buiten kijf stond. Vermeule bleef 42 seconden verwijderd van die limiet (hij liep 2.12.42) maar als hij vier seconden sneller was geweest, zou hij toch uitgezonden zijn, want Gerard Nijboer miste de limiet op 38 seconders en mocht wel op het vliegtuig naar Seoul stappen. De Middelburgse marathonloper werd door het Nederlandse Olympische Comite op die vier seconden tot thuisblijven veroordeeld. Een bittere pil voor Vermeule, die eerder berustend dan opstandig het besluit accepteerde. Hij trainde verder, maar werd achtervolgd door pech en blessures.

Begin dit jaar begon John Vermeule aan een opmerkelijke come-back. In Rotterdam  onderneemt  Vermeule zondag een laatste poging om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Barcelona dit jaar. Hij is in grote vorm, maar hoe houdt hij zich tijdens de aanslag op zijn energiebronnen? Aan een voorspelling kan niemand zich wagen. Ook vier insiders niet die hem van nabij hebben  meegemaakt: ex-bondscoach Wim Verhoorn, die Vermeule nog steeds met raad en daad bijstaat, zijn vroegere trainster Trijnie Smeenge, die Vermeule in tien jaar tijd heeft zien uitgroeien tot een nationale topper, atleet Bert van Vlaanderen, die zondag net als Vermeule aast op uitzending naar de Spelen en Marti ten Kate, die zijn zinnen op de 10 kilometer heeft gezet en in Rotterdam als 'haas' optreedt voor de lange-afstandsatleten.

Het moet nu maar eens gebeuren", vindt Wim Verhoorn. ,,In Split waar het EK in 1990 werd gehouden, was John in bloedvorm. Vooraf zaten we met een groep lange-afstandsatleten in een trainingskamp en ik zag hem met de dag sterker worden. Door domme pech kwam hij ten val over een omgevallen tafeltje. Toen was het over en uit. Met dat soort pech hebben toppers te maken. Net als met blessures. Vooral atleten die in vorm zijn raken geblesseerd. Die balanceren op de rand van wat wel en niet kan en vragen het uiterste van het lichaam. Het is een utopie te denken dat een atleet de top kan bereiken zonder ooit een blessure te krijgen'', weet Verhoorn, die drie jaar geleden door Bob Boverman werd opgevolgd  als bondscoach. maar nog steeds advies geeft aan enkele topatieten.
Verhoorn, woonachtig in Hoek van Holland,  houdt de ontwikkeling van Vermeule nauwlettend in de gaten. „John isvan een minzame jongen uitgegroeid tot een atleet die vaker zijn tanden laat zien. Dat is nodig in de topsport."

Slopend

Vermeule's loopbaan tot op heden ging niet over rozen. Het begin was veelbelovend: de atleet van Dynamo uit Middelburg debuteerde in 1987 op de marathon in het Westland met een snelle tijd van 2.17.00.  Nadat hij  voor de Olympische Spelen van 1988 was afgewezen, rehabiliteerde hij zich in 1989 met een persoonlijk record op de Westland marathon (2.12.22) maar toch stokte zijn internationale doorbraak. Aan de jaren '90/91 zal Vermeule dan ook met gemengde gevoelens terugdenken. Door een liesblessure stapte hij in 1990 vroegtijdig uit de marathon van Rotterdam. In augustus van dat jaar duikelde hij al na 7.5 kilometer over een tafeltje tijdens het EK in Split. Hij probeerde verder te gaan, maar zijn pijnlijke knie dwong hem de strijd te staken.

Direct na Split wilde hij zijn schoenen opbergen. Hij kon met moeite het teleurstellende resultaat verwerken, Tegen beter weten in en tegen het advies van zijn toenmalige trainster Trijnie Smeenge in, deed hij toch mee aan de marathon van Eindhoven medio oktober. „Warmte is slopend voor atleten", weet Trijnie Smeenge uit Grijpskerke, tot eind vorig jaar trainster van John Vermeule en zes jaar geleden zelf nog marathonloopster met een persoonlijk record van 2.47.00.

"In Split was het vreselijk warm. Maar John wilde in Eindhoven zijn reputatie opvijzelen. Ik gaf hem het advies om niet mee te doen. Ik vond het te snel na Split. Wie ben ik om een sporter de wet voor te schrijven? Achteraf zeg ik, ik had meer op mijn strepen moeten staan. Meer moeten eisen. Want Eindhoven heeft John geen goed gedaan. Het was opnieuw warm en John heeft die twee be]astingen zo snel achter elkaar, mijns inziens, niet goed kunnen verwerken."
In Eindhoven soleerde hij naar de overwinning in 2.15.03. Een inspanning die weleens de oorzaak geweest kan zijn van kwetsuren die hem in het najaar en voorjaar achtervolgden. Door een rugblessure kon hij niet meedoen aan de marathon van Rotterdam begin 1991.

Vermeule lijkt lering te hebben getrokken uit zijn marathon-carriere. "Een marathonloper moet zijn lichaam door en door kennen. Dat heeft tijd nodig. John heeft een leerproces ondergaan. Dat gaat met vallen en opstaan. Iedere atleet moet leren omgaan met de onherroepelijke wet die in de marathon telt: op is op. Of je nu Vermeule of Salazar heet. Met een maximale snelheid moet de beschikbare energie geleidelijk verdeeld worden. Hij zal zondag zijn eigen wedstrijd moeten lopen en zich niet laten opjagen door wie dan ook", meent Verhoorn.

Oude fout

Inderdaad lijkt het erop dat Vermeule sinds vorig jaar zorgvuldiger dan ooit aan zijn rentree werkt. Halverwege vorig seizoen liet hij zich weer zien in bescheiden wegwedstrijden. In Wolphaartsdijk zocht hij de eerste confrontatie met een andere nationale topper, Bert van Vlaanderen. Vermeule werd  tweede,  maar zijn ster schitterde weer een beetje. Toch had het er alle schijn van dat hij in de marathon van Eindhoven in 1991 weer in zijn oude fout verviel. Zijn trainster Trijnie  Smeenge had opnieuw tegen  John Vermeule gezegd dat hij niet klaar was om een snelle tijd te lopen. Toch ging Vermeule weg op het schema van 2.11.30, de limiet voor de Olympische Spelen. Hij moest genoegen nemen met een tijd van 2.16.46. "Atleten hebben altijd de neiging om te snel weer te willen presteren. Dat is een probleem voor een trainer, wanneer die vindt dat zijn of haar atleet meer tijd nodig heeft om volledig te herstellen. Ik vind dat een volwassen atleet altijd het laatste woord heeft. Zelfs als ik denk dat het een slechte keuze is", meent Smeenge, die tien jaar trainster van Vermeule is geweest.

Vanaf dit voorjaar echter lijkt Vermeule onverzettelijker dan  ooit. Zijn wonden zijn geheeld, het succes op grote wegwedstrijden  blijft  niet  achterwege. "John loopt weer ouderwets goed". laat Marti ten Kate zich ontvallen. "Tijdens de 20 kilometer van Alphen aan de Rijn, drie weken geleden, liep ik net achter de kopgroep. Ik kon daardoor het gevecht voor me tussen Bert van Vlaanderen, Tonnie Dirks en  John  Vermeule goed volgen. John maakte op mij de fitste indruk. Van hem gingen de meeste aanvallende impulsen uit om Nada Saktai (de winnaar te achterhalen". zegt Ten Kate die als een van de ongeveer acht hazen' er zondag voor moet zorgen dat 'John en Bert zich goed voelen'."

Richttijd

John Vermeule, Tonnie Dirks en Bert van Vlaanderen jagen op uitzending naar de Spelen. De scherpe richttijd van 2.11.30, de eis van het Nederlands Olympisch Comite, moet volgens Ten Kate onder goede weersomstandigheden in Rotterdam haalbaar  zijn  voor  Vermeule  en  Van Vlaanderen, Tonnie Dirks start niet in Rotterdam, hij heeft een week respijt ge-kregen en probeert in Londen olympische uitzending af te dwingen.

Na ongeveer 30 kilometer zal Marti ten Kate uit de race stappen. „Als John of Bert een verfrissing missen, dan zal een haas er voor zorgen dat ze toch nog een bekertje drinken krijgen. Een marathon moet je alleen lopen, maar het geeft je toch een bepaalde rust als je weet dat er op het tempo gelet wordt en dat je op steun kan rekenen als je een kleine inzinking doormaakt", zegt Ten Kate voor wie de marathon heeft plaats gemaakt voor de tien kilometer.

Trainingsstage

Van Vlaanderen, die in Tienhoven woont, was vorig jaar de verrassing van Rotterdam. Hij startte als  haas voor Tonnie Dirks, maar liep zo soepel dat hij besloot door te gaan en eiste in een adem het nationale kampioenschap op. Een prijs die nu weer te winnen is. Van Vlaanderen is net terug van een trainingsstage op de Canarische Eilanden waar hij zich voorbereidde op de marathon van Rotterdam. "Net als John heb ik er heel veel voor over om naar Barcelona te gaan." De wegwedstrijden die Van Vlaanderen de laatste tijd heeft gelopen waren nooit langer dan 20 kilometer. Een marathon eist meer van het lichaam. fysiek en mentaal. Bij een training of wedstrijd wordt de intensiteit benaderd. Niet meer dan dat. Het lichaam kan de extreme duur-inspanning maar een paar keer per jaar opbrengen.

Als zondag de hazen halverwege uitstappen, begint de echte marathon. weet ook Van Vlaanderen (27). "Vorig jaar liep ik in Rotterdam  mijn  eerste  marathon.  Een aardige binnenkomer, maar ik voel me toch  nog  een  beginneling",  zegt  Van Vlaanderen, die met zijn jongste tijden van 2.12.48 en 2.12.47 wel de beste papieren heeft. Vermeule en Van Vlaanderen zijn niet met elkaar  te  vergelijken. Van  Vlaanderen loopt soepel, alsof de kilometers niet aan hem vreten. Vermeule is veel meer een werker, die met een eigenaardige tred voortsnelt. Beide atleten doen in snelheid weinig voor elkaar onder. "Dat ik mooi loop is leuk meegenomen. Maar ik moet er net zoveel voor doen als John. We zullen zondag allebei onze inzinking krijgen en die moeten verwerken. We starten in elk geval in dezelfde groep en volgen hetzelfde schema.  Die  afspraken  zijn  al  gemaakt".

Nederland mag drie atleten uitzenden op de marathon voor de Olympische Spelen "In Alphen heb ik met John in- en uitgelopen. We weten beiden dat het met de vorm goed zit. Ik vind het een prettige gedachte dat we hetzelfde doel nastreven. Tijdens de race zullen we hopelijk heel lang steun aan elkaar hebben, maar het zal van de vorm van de dag afhangen wie het verste komt. Het resultaat op elke marathon blijft  onvoorspelbaar",  weet  Bert  van Vlaanderen.

Aan de kant gezette trainster Trijnie Smeenge over John Vermeule

door Han Gommeren uit PZC van 15 oktober 1991 

GRIJPSKERKE - „John wordt geleefd, vrees ik." Trijnie Smeenge zegt het op een toon, alsof ze haar hart vasthoudt voor de sportieve toekomst van marathonloper John Vermeule. Teleurstelling en woede vechten om voorrang bij de Grijpskerkse, die gistermiddag na een vakantie-weekeindje uit de krant vernam, dat ze geen trainster meer is van John Vermeule. 

Dat heeft haar nog het meest gekrenkt. „Zoiets doe je niet, zo ga je niet met mensen om. Ik vind dat onbeschoft. Vorige week had ik John nog aan de telefoon. Toen heeft hij me niks gezegd." 

Smeenge (39) kan er begrip voor opbrengen, dat Vermeule na de laatste twee teleurstellende jaren van trainer wil veranderen. Maar toen de ex-marathonloopster de kritiek las, verwoord door Vermeules nieuwe trainer Ed Sligchers, voelde ze zich verschrikkelijk te kijk gezet. In de trainingsschema's van Vermeule zat volgens Sligchers absoluut geen opbouw. Ook John IJzerman, de arts die Vermeule medisch begeleidt, zou er volgens Sligchers zo over denken. Daarnaast zou Vermeule kracht en uithoudingsvermogen te kort komen voor een topatleet. ,,En de looptechniek van John is slecht, in elk geval matig", trapte de Rijsbergenaar gisteren, gevraagd om een nadere toelichting, een open deur in. 

Smeenge schudt niet begrijpend het hoofd, als ze de niet malse kritiek nog eens de revue laat passeren die Sligchers in Eindhoven spuide. Vermeule ging daar zondag volkomen de mist in: hij ging weg op een limiettijd van 2 uur 11 minuten en 30 seconden, maar kwam uit op een teleurstellende 2.16.46. Trijnie Smeenge: „Als het aan mij had gelegen, had John in Eindhoven niet gelopen. Ik heb het hem lang tevoren sterk afgeraden. 

Hij was er niet klaar voor. Weggaan op een tijd van 2.11 was absoluut niet reëel. De laatste weken heeft hij niet meer op mijn schema's getraind. Hij zou zelf een oud trainingsprogramma enigszins aanpassen, had hij gezegd. Nu begrijp ik, hoe de vork in de steel zit, Ik was verschrikkelijk kwaad op John, toen ik de krant las: ex-trainster, dacht ik. Hoe kan dat nou? Mijn eerste reactie was John IJzerman te bellen. Maar dat kwam er niet van, want toen hingen jullie al aan de telefoon."

De woede en teleurstelling van Smeenge zijn eenvoudig te begrijpen. Want de Grijpskerkse oud-marathonloopster verzorgde twaalf jaar lang de trainingsschema's voor de Middelburgse atleet. Smeenge kan daarbij terugvallen op een ruime dosis aan ervaring. Ze maakte zelf zeker acht jaar lang, met onder anderen Carla Beurskens, Ine Valentin en Eefje van Wissen, deel uit van de nationale vrouwenselectie op de marathon. In totaal liep ze tien marathons. Haar persoonlijk record op de 42.195 meter is 2.47 uur, een tijd waarmee ze in Nederland tot de nationale vrouwen top behoorde en nog zou behoren. 

Geld

Smeenge meent dat Vermeule zich het hoofd op hol laat brengen door mensen als Roelof Veld en Wim Verhoorn, die als een soort manager voor enkele atleten (Nijboer, Ten Kate en Vermeule) wedstrijden uitzoeken. Tien jaar lang is John niet geblesseerd geweest en twee keer heeft hij met mijn schema's als voorbereiding 2 uur 12 gelopen. John ging steeds harder. En nu zouden diezelfde schema's er de oorzaak van zijn dat hij vrijwel continu geblesseerd is geweest. Ik geloof dat hij eerder ondanks mij, dan door mij geblesseerd is geweest, ik heb steeds geprobeerd hem te beschermen. Nee, ik denk dat er andere oorzaken zijn."

De atleten worden, zo denkt de Zeeuwse, het slachtoffer van de eeuwige limietenjacht voor grote evenementen en het geld dat in de door commercie omgeven wegwedstrijden valt te verdienen. Veld wilde dat Vermeule dit jaar in Maassluis zou lopen. Hij zou daar veel geld kunnen verdienen en Veld vond dat ik John de pas afsneed. John mist dan de flair om zijn eigen plan te trekken, hij laat zich leven. Hij wil graag bij dat groepje met Ten Kate en Nijboer behoren, hij hoort er natuurlijk ook een beetje bij. Maar tegelijkertijd wordt hij volgens mij ook gebruikt. Mijn belang bij John lag niet op het financiële vlak. Ik heb twaalf jaar lang pro deo voor John gewerkt, middagen uitgetrokken om trainingsschema's te schrijven en soms uren met hem aan de telefoon gehangen."

Begeleiding

Vermeule gaf zelf te kennen behoefte te hebben aan meer persoonlijke begeleiding. Het contact tussen Smeenge en Vermeule bestond de laatste jaren vooral uit telefonisch contact, terwijl Vermeule in de aanloop naar de wedstrijden steeds trainde op de schema's van de Grijpskerkse. „Nooit heb ik van IJzerman gehoord, dat mijn schema's niet goed waren. Daarom word ik hier zo ontzettend moe van. Wat betreft de begeleiding: Ik heb een baan van 29 uur in het onderwijs. John wist dat ik sinds de geboorte van Karel (zoon van Trijnie Smeenge) geen tijd meer had om langs de baan te staan en bij wedstrijden aanwezig te zijn. Maar toen ik aan marathonlopen deed, ging ik ook altijd alleen. Met een coach erbij ga je echt niet harder lopen.

Ondanks alles hoopt Trijnie Smeenge, dat Vermeule alsnog slaagt in zijn poging zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen van Barcelona volgend jaar. John kan 2.12 lopen of net daaronder als alles meezit en als hij in topvorm is. Ik hoop alleen, dat hij zich met de juiste mensen heeft ingelaten..."

Ed Sligchers, het nieuwe gezicht achter John Vermeule

Rijsbergenaar wacht in spanning op vuurdoop als trainer marathontopper

van onze verslaggever Han Gommeren, uit PZC van 3 april 1992

ETTEN-LEUR - Als zondagmiddag om één uur het startschot valt voor de twaalfde Rotterdam Marathon, verkeert Ed Sligchers in grote spanning. De Westbrabander ondergaat in de Maasstad zijn vuurdoop als trainer van een nationale marathontopper: John Vermeule. Evenals zijn Zeeuwse pupil beseft hij dat het resultaat van de minutieuze voorbereiding op de martelgang over ruim 42 kilometer afhankelijk is van veel factoren: de vorm van de dag, wind, temperatuur, luchtvochtigheid, de opbouw van de marathon door de gangmakers. En dan nog, die vermaledijde Olympische richttijd 2.11,30. "Die is erg scherp."

De Rijsbergenaar, werkzaam als hoofd bureau bij het Etten-Leurse bedrijf Gamko (koelapparatuur voor de horeca), wordt gekenmerkt door die typisch Brabantse openheid. Goedlachs, gemakkelijk in de omgang. Als trainer auto-didact, begeleider van de veteraan Ad Heijdens, die als 51-jarige nog een tijd van negen minuten rond, neerzette op de 3 kilometer.

De opvolger van Trijnie Smeenge is wel afgewogen in zijn woordkeuze, maar niet gespeend van een visie. Zo heeft hij zich wel degelijk afgevraagd, waarop de KNAU-regenten de richttijd van 2.11.30 (de 35e tijd op de wereldranglijst van 1991) gebaseerd hebben. "Met die tijd behoor je tot de wereldtop. In Barcelona loopt de winnaar rond de 2.15 uur. Op de Montjuich ligt de finish links en rechts het kerkhof, geloof ik", verwoordt hij, breed grijnzend, de moordende zwaarte van het Olympische parkoers, gevoegd bij de te verwachten hitte. Sligchers (vijf marathons, persoonlijk record 2.38.42) is van één ding echter rotsvast overtuigd: als de omstandigheden goed zijn, is Vermeule in staat die 2.11.30 te benaderen. De Middelburger zelf gelooft daar al jaren in.

Advies

Sligchers zou het niet zeggen, als hij er niet absoluut zeker van was. De Brabander had maar een half jaar om met Vermeule toe te werken naar de kwalificatierace in Rotterdam. „Eigenlijk was het alleen de bedoeling dat John me een keer om advies zou vragen. Hij kwam bij me langs en toen zijn we hier het bos, de Panhoef ingegaan, omdat ik hem eens wilde zien lopen. Het laatste deel van die test heb ik hem even door het mulle zand laten gaan om te kijken of hij dat nog aan kon. Dat bleek een probleem. John kwam kracht te kort. Maar hij was onmiddellijk enthousiast, had er plezier in. Hij vroeg me voor hij vertrok of het goed was, dat hij de week erop terug zou komen. Ik stond eerlijk gezegd. perplex."

Een paar weken later liep Vermeule (oktober 1991) de marathon van Eindhoven, waarvoor hij nog onvoldoende in vorm bleek. „We zijn afgegaan op de resultaten van de lactaattesten. Die waren heel goed. Maar achteraf is gebleken, dat je daar niet alleen op kunt vertrouwen."

Sligchers werd er wijzer van ("Ik leer elke week nieuwe dingen"), maar bleek niettemin mans genoeg de sukkelende Vermeule weer in zichzelf te doen geloven. Al zegt Sligchers, in een moment van oprechte bescheidenheid, dat dat niet zo moeilijk was. "Als je een tijd lang tegenslagen hebt gehad, zoals John, dan raak je vanzelf wel je zelfvertrouwen kwijt. Bovendien is John mentaal heel sterk. Twee weken geleden hebben we zelfs een korte rustperiode ingebouwd, toen Jacqueline (de vrouw van Vermeule) moest bevallen van een tweede kind. Maar met een kleine aanpassing in het trainingsschema moet dat kunnen. Zo'n gebeurtenis kan zelfs een goed effect hebben op het prestatievermogen."

Dat de Middelburger inmiddels zelfverzekerder is dan ooit, wekt geen verwondering, want hij maakte het beste winterseizoen van zijn carrière door. Al krabde Sligchers zich wel even achter de oren, toen hij het resultaat van de Midwintermarathon van Apeldoorn vernam, waar de Zeeuw bijna anderhalve minuut toegaf op Bert van Vlaanderen, met wie hij morgen de aanval op de Olympische richttijd zal inzetten. "Toen dacht ik: hoe zit, het nou. Ik begon te twijfelen."

Sligchers, die acht jaar trainingscoördinator was van het Etten-Leurse Achilles, ontdekte vervolgens al gauw dat zijn aanpak wel degelijk goede resultaten opleverde. Vermeule was dit winterseizoen vooral constant. Met voorlopig de meest aansprekende prestaties op het NK-cross, in Egmond, De Twintig van Alphen en vorig weekeinde een 10 kilometer in het Limburgse Brunssum. Zowel in Alphen als Brunssum finishte Vermeule voor Van Vlaanderen, die de laatste twee jaar op de kortere wegwedstrijden niet te kloppen was. "Ik denk dat Van Vlaanderen in Alphen verschrikkelijk baalde. Want ik hoorde hem op de radio zeggen: ik kwam steeds dichterbij Vermeule. Maar kennelijk kon hij er niet bij komen. Toch kun je daaraan geen verregaande conclusies verbinden, een marathon is met geen enkele, kortere wedstrijd te vergelijken."

Sligchers weet dat ,en voor de Rijsbergenaar is het vooral de vraag hoe Vermeule zich zal houden in het tweede deel van de race. “Het zelfvertrouwen en de vorm is er. Ik weet dat John in het verleden vaak goed liep in de voorbereidingsfase, maar op het moment van de wedstrijd er niet stond." Het antwoord op het waarom, zegt Sligchers schuldig te moeten blijven. Hopen kan hij slechts dat het dit keer anders uitpakt. 

„Ik vind het moeilijk om te zeggen. hoe belangrijk de inbreng van een trainer is. Je doet het samen, een trainer helpt een atleet. John is iemand die, net als de meeste atleten, iemand nodig heeft om tegenaan te praten. Ik laat hem zelf beslissen, zelf denken. Als hij me belt om te vragen of het verstandig is in te gaan op een aanbieding voor een bepaalde wedstrijd, laat ik hem zelf het antwoord geven. John weet ook zelf heel goed, wat wel en niet verantwoord is in de voorbereiding op een marathon. Het gaat voor een atleet meer om het idee, dat iemand anders er ook zo over denkt." 

Examen

Het zijn de woorden van iemand die louter afweegt wat sportief het beste is voor een marathonatleet, Zelf komt de loper nogal eens voor het dilemma te staan te kiezen voor een uitgestippelde voorbereiding of een lokkertje van een wedstrijdorganisatie. In Rotterdam is er geen plaats voor dilemma's. Luttele minuten, wellicht zelfs secondes, zullen beslissen over de Olympische deelname van de nog immer naar erkenning hunkerende Vermeule. „Ik heb geprobeerd zoveel mogelijk rust te creëren rond John de laatste twee weken. De spanning voor zo'n marathon loopt toch al hoog op, ook voor mij, want het is een soort examen. Ik zal wel meer gespannen zijn dan John. Dat heeft, denk ik, te maken met eerzucht. Kijken, of je het goed hebt gedaan." 

Zondagmorgen hebben Sligchers en Vermeule het laatste overleg. "In principe gaan John en Bert, weg op 2.12 uur. Maar als het 25 graden is, heeft dat al geen zin meer. Dan wordt het 2.14 uur. Het argument dat je met zo'n tijd niet kunt meedoen om de medailles. vind ik kortzichtig. Als iedereen zo redeneert, zouden er in Barcelona maar acht atleten aan de start verschijnen."


Reageer!     Alleen geregistreerde bezoekers mogen reacties plaatsen.
Ben je nog niet geregistreerd? Lees dan eerst onderstaande forumregels en registreer als je deze accepteert.

Achternaam: Wachtwoord:

Atletiek Zeeland stelt inhoudelijke reacties op artikelen zeer op prijs. Zorgvuldigheid is echter een voorwaarde. Een reactie dient daarom te voldoen aan onderstaande forumregels.

Forumregels Atletiek Zeeland

>Een reactie op een artikel moet vanzelfsprekend betrekking hebben op het artikel waaronder het wordt geplaatst.
>De reactie mag uiteraard niet in strijd zijn met de Nederlandse grondwet.
>Een anonieme reactie is niet toegestaan. Een dergelijke reactie wordt zo spoedig mogelijk verwijderd. Ook een reactie onder valse naam is uit den boze!
>De inhoud van een reactie valt onder de volle verantwoordelijkheid van de auteur. Uiteraard behoeft Atletiek Zeeland de inhoud van een reactie niet te delen of te ondersteunen. Voor de inhoud van een reactie kan Atletiek Zeeland derhalve op geen enkele wijze aansprakelijk of verantwoordelijk worden gesteld.
>Het forum is louter bedoeld voor onderlinge discussie over het hardlopen in haar breedste vorm. Reclame voor evenementen of wedstrijden, commerciële uitingen en soortgelijke bijdragen zijn niet toegestaan. Ook het overbrengen van persoonlijke felicitaties, bedankjes of anderzijds horen niet thuis in het forum.
>In de bejegening van andere deelnemers aan het forum dient respect en wellevendheid het uitgangspunt te zijn. Scherp discussiëren is uiteraard mogelijk en zelfs wenselijk, maar de reactie mag nooit bedreigen, beledigen, discrimineren of nodeloos kwetsen. De reactie mag ook geen privé-gegevens van derden bevatten.
>Een reactie dient kort en bondig te zijn geformuleerd. Bovendien dient deze voor een brede groep begrijpelijk leesbaar te zijn.
>Het gebruik van BLOKLETTERS is niet toegestaan. Voorkom ook onnodige spelfouten in een reactie door gebruik te maken van spellingcontrole.
>Atletiek Zeeland gaat uit van de goede wil van de forumdeelnemers. Reacties die niet stroken met de hiervoor genoemde forumregels, worden zonder enige uitleg uit het forum verwijderd.

Registreer hier en respecteer bovenstaande forumregels bij het geven van een reactie.
 
Atletiek Zeeland © 2020